Dat is best wel even schrikken als je vader je aan het einde van de middag belt met de mededeling dat je moeder in het ziekenhuis ligt. Gelukkig viel de schok mee. Mijn vader eindigde het verhaal door de telefoon pas met het ziekenhuis. De voorgeschiedenis wist ik toen al. Het bleek om een opname ‘ter observatie’ te gaan.

Mijn moeder ging gistermiddag naar het toilet. Op dat moment had ze nog nergens last van. Wel daarna. Hevige krampen in haar buik en darmen en continu naar het toilet moeten daarna. Het werd pas ernstig toen er vanochtend ook veel bloed in de ontlasting zat. De huisarts vertrouwde het niet en stuurde haar meteen door naar het ziekenhuis van Lelystad. De arts daar vond het beter als ze een nacht ter observatie bleef. Morgen hoort ze wat de onderzoeken hebben opgeleverd en of ze weer naar huis mag.

> Update 21 februari 2009, 14.55 uur
Mijn moeder moet nog zeker tot maandag in het ziekenhuis blijven. De bloedingen zijn nog niet gestopt. Ook is nog niet helemaal duidelijk wat de oorzaak is. Hierdoor zijn extra onderzoeken nodig.

> Update 27 februari 2009, 23.15 uur
Mijn moeder mocht vanmiddag weer naar huis. Er zat een bultje in haar darmen dat was geknapt en gaan bloeden. De doktoren hebben het weggehaald. Gelukkig was het niet kwaadaardig. Een hele opluchting dit. Blij dat ze weer thuis is!

Het gebeurt soms. Gewoon omdat je een druk leven hebt en zo. Je wilt wel – graag zelfs – maar afspreken voor een gezellige avond met elkaar is soms een hele opgave. Dan kan ik de één en dan de ander weer niet. En zo zie je elkaar onbedoeld een paar maanden niet. Eigenlijk is dat best wel raar. Vroeger trok je soms dagenlang met elkaar op. Maar toen waren we ’jongeren’, allemaal vrijgezel, woonden we nog thuis, was het lang leve de lol en waren we altijd blut. Dat verandert als je ouder wordt. Je hoeft daar niet eens zoveel voor te doen. Dat gebeurt gewoon.

Wat gelukkig niet is veranderd in die jaren is mijn vriendschap met Byung. Ooit ontstaan op de studiovloer van Joop van den Ende in Aalsmeer waar we samen ontelbare uren televisie hebben gemaakt. Via Byung leerde ik zijn beste vriend Rens weer kennen. Voordat we het zelf goed en wel door hadden ondernamen we met z’n drieën geregeld van alles. De hoogtepunten voor mij waren toch wel de ski-vakanties met elkaar. De laatste was in 2008. Die studiovloer heeft Byung overigens nog veel meer opgeleverd; zijn lieve vriendin Brenda. Inmiddels hebben ze beiden die studiovloer vaarwel gezegd. Blijkbaar gebeurt het op de werkvloer. Ook Rens ontmoette zijn Judy op het werk.

Zaterdagavond lukte het eindelijk weer eens om met zijn vijfen een gezellige avond door te brengen. Bij mij thuis hebben we heerlijk met elkaar gegeten, gedronken, gepraat en vooral gelachen. Eigenlijk waren we met zijn zessen. Ook Patrick kon het heel goed vinden met Byung, Brenda, Rens en Judy. En zij ook met hem. We hebben trouwens afgesproken dat we het niet meer laten gebeuren dat we elkaar weer een paar maanden niet zien.